gewoon vet k*t!

Daar stond ze vorige week bij een familie waar plotseling moeder was overleden. Ze had oog voor het achtergebleven kind en vroeg hem hoe het voor hem was, zijn moeder te verliezen. Ze belde me vanuit de auto toen ze wegreed bij deze familie. De tiener wilde niet meer met haar praten en ze snapte niet waarom.

We namen het gesprek door dat ze gevoerd had. Na een paar minuten kwam het pijnpunt tevoorschijn: ze had de jongen terechtgewezen op zijn omschrijving hoe het was dat zijn moeder was overleden. ‘Nou, gewoon vet kut’, dat was de reactie van deze 15 jarige knul. Dat antwoord had ze niet verwacht, en ze had hem gezegd dat ze zo niet wenste aangesproken te worden. Daarop had de jongen zich omgedraaid en had zijn oordopjes ingedaan. EINDE GESPREK

Ze snapte echt niet wat er mis was. Haar eigen kinderen mochten ook niet schelden, dus dat was ook niet gewenst bij deze jongeman.

Ik vroeg haar of ze dat van tevoren had aangegeven bij de knul. Dat had ze niet. Nee, in het aanname gesprek met vader, had ze zich uitgesproken over de woorden die deze jongen had gekozen om zijn gevoel te uiten.

En daar zit de crux! Als je niet van tevoren aangeeft dat je sommige woorden niet accepteert, kunnen ze gebruikt worden. Zeker in emotie. Toen ik vorige week bij mijn schoonmoeder aan het klussen was en op mijn duim sloeg met de hamer, zei ik niet “jemig, wat naar is dit”. Sterker nog, ik denk dat 90% van de mensen hetzelfde zou reageren als ik; met een vloek. Laat staan dat je een krachtterm gebruikt als net een van je ouders overleden is. Dan kun je die uiting verwachten.

Hoe zou je dat kunnen voorkomen? Door er van tevoren iets over te zeggen. Tegelijkertijd is dat wel gek. Dat je iemand waarschuwt voor taal, waarvan je nog niet weet of hij die taal ook gebruikt. Je kunt het ook laten gebeuren. De emotie laten uiten. En daarna het gesprek aangaan. Over wat die woorden voor jou betekenen en of het goed is voortaan die woorden te proberen te vermijden in jouw buurt. De uitleg, die is belangrijk.

Maar wat wellicht nog veel belangrijker is, hoe kun je nu verder met deze knul?

Ik heb haar geadviseerd excuses te maken aan het kind. Waarom? Omdat de prille relatie is beschadigd. Er werd gevraagd om de gevoelens van het kind, en vervolgens werden die gevoelens niet geaccepteerd. Of in ieder geval werd de taal niet geaccepteerd.

 

Dus er moesten excuses gemaakt worden en daarbij moest worden uitgelegd hoe de reactie tot stand was gekomen. Waarom reageerde ze zoals ze reageerde? Waarom was er geen ruimte voor zijn woorden? We hebben ruim een uur aan de telefoon gezeten, brainstormend over wat de beste aanvliegroute zou zijn.

 

Gister belde ze me opnieuw. Om te bedanken. De jongeman had haar excuses aanvaard. Ze kon verder in de samenwerking met hem, om het afscheid van zijn moeder zo goed mogelijk voor te bereiden.