als je kind er geen touw aan vast kan knopen

Dit heftige verhaal is gebaseerd op wat jongeren me in de loop der jaren hebben verteld over hun ervaringen met zelfdodingen en hoe daarmee omgegaan is. Ik heb het niet geschreven om te shockeren of om advies te geven in hoe zelfmoord te plegen. Het is geschreven om je ervan te doordringen hoe belangrijk het is om eerlijk tegen kinderen te zijn.

 

Papa is al 3 jaar dood en het speelt alleen maar méér in mijn hoofd. Ik snap het niet zo goed. Er wordt altijd zo moeilijk over gedaan. Moeilijke woorden en geheimzinnig gedoe. En als ik vraag hoe het nou kan dat papa ineens dood was, verandert het verhaal ook steeds. Toen het net gebeurd was zei iedereen dat papa ziek was. Nou, ik heb nog geen snottebel gezien.

Later veranderde het verhaal; toen had papa ‘het zelf gewild’. Dat is misschien nog wel gekker. Hoezo wil je nou dood? Mijn zusje was net geboren en ik… ik werd een week later 5. Dan kun je toch wel even wachten? Op het schoolplein zeiden vrienden dat mijn vader zich had verhangen. Toen ik thuis aan mama vroeg wat dat betekende, zei ze dat mensen zich niet overal mee moeten bemoeien.

Vorige maand mocht ik niet bij Frank spelen, omdat haar moeder had gezegd dat zelfmoord besmettelijk is. En ze wilde haar zoon niet daaraan blootstellen.

Zelfmoord? Toen ik mama daar iets over vroeg, moest ze ineens heel nodig weg. We konden het daar echt nu niet over hebben zei ze. Maar wanneer dan wel? Dat werd er niet bij gezegd.

Nou… dan maar zelf op onderzoek uit!

Sindsdien praat ik met iedereen die vertrouw hierover. Ik ben ook op Google aan het zoeken. Ik vond eerst iets over pistolen. Dat geloof ik niet, papa houdt niet van schietspelletjes. En ook gif lijkt me gek…

Nee… Ik denk dat het zo gegaan moet zijn. Papa heeft een touw genomen. Maar hoe dat dan gaat, dat snap ik nog niet zo goed.

Dus nu ben ik iedere dag aan het uitproberen HOE dat eigenlijk zou gaan.

Ik heb het springtouw van mijn zusje stiekem verstopt op mijn kamer, onder het bed.

 

De eerste dag van uitproberen, deed ik een touw onder mijn oksels door. Nou, daar gebeurde niks.

Na twee dagen begreep ik, dat touw moet om je nek… Ik weet nog dat toen ik klein was, papa me een keer een stropdas omdeed. Die zat toen een beetje strak, en toen kon ik lastig ademen.

Toen Ronald vorige week kwam spelen, hebben we het uitgeprobeerd. Ronald is vet goed in knopen leggen! Maar een knoop in het touw… dat zat niet lekker, maar… je gaat er niet dood aan.

 

Gister speelde de invaljuf galgje met ons. De hele klas mocht meeraden. En toen we het woord niet wisten, TOEN kreeg ik een nieuw idee. Je moet niet een knoop aan het touw maken, het touw moet ergens aan vast worden gemaakt.

 

Vanmiddag komt Ronald weer! Dan gaan we proberen of het lukt om het touw aan mijn kamerdeur vast te maken. Misschien dat ik dan begrijp hoe papa nou doodging.

 

Niemand wil dat het experiment zoals hierboven beschreven, daadwerkelijk plaats gaat vinden. Wees eerlijk over wat er is gebeurd, ook als de waarheid hard te verkroppen is. En als je je afvraagt wat het kind begrijpt? Dan vraag je het kind naar zijn ideeën. In dit geval is het prima om te zeggen dat papa zichzelf heeft opgehangen.. Als het kind niet vraagt naar het HOE, hoef je dit ook niet te delen. Maar als hier wel vragen over zijn, zorg dan dat er geen ‘open einden’ zijn. Je kunt je zorgen uiten; misschien de angst die je hebt dat het kind zich op dezelfde manier om het leven brengt. Je kunt het erover hebben dat je weet waarom er zelfmoord gepleegd is (als je dat weet). Weet je de reden niet, dan kun je het daarover hebben.

Ik weet nog als de dag van gister, dat ik op school samen met een jongen in de klas zat wiens vader zich gesuïcideerd had. Hij wist waar en hoe dat was gebeurd. En doordat het besproken was én bespreekbaar was, had hij geen behoefte tot verder onderzoek.

 

Dus

  • deel informatie naar behoefte van het kind (beantwoord alle vragen)
  • praat van tijd tot tijd over de suïcide
  • maak je eigen zorgen en angsten bespreekbaar,