Prinses

Vorige week was het dodenherdenking. Ik schreef daar op 5 mei ook al een stukje over (lees dat hier). Mijn oog viel nóg ergens op die vierde mei. Een dame in een ietwat strakzittend, laag uitgesneden jurkje met panterprint.
Ook hier betrapte ik mezelf op twee verschillende gedachten. Aan de ene kant dacht ik “zo ga je toch niet naar dodenherdenking, maar aan de andere kant was ik ook blij; mevroujw wás er wel!

Dat bracht mijn herinnering terug naar lang vervlogen tijden, toen ik nog in het uitvaartcentrum werkte. Een meisje van een jaar of drie/vier kwam haar moeder begraven. Gekleed in een heuse prinsessenjurk, roze mini-pumps, opzichtige ketting om.
Er was in het begin van de week tegen haar gezegd dat ze zich zo mooi mogelijk moest aankleden, de dag dat mama begraven zou worden. Dít was haar manier, om daar gehoor aan te geven. En wat ik het mooiste hieraan vond, is dat hier door de volwassenen dicht om haar heen ruimte voor werd gegeven.

En dat brengt me dan toch bij een vraag, de vraag wat jij zou doen in een soortgelijke situatie?
Jij bent bij een familie thuis de uitvaart aan het regelen en hoort dat de dochter in haar prinsessenjurk naar de uitvaart wil gaan. Sta je de overgebleven ouder bij in de vraag hoe hij dat aan de rest van de familie uitlegt of ga je proberen de familie op andere inzichten te brengen?
 
Hoe bereid je het kind voor op de reacties die te verwachten zijn? En welke reacties verwacht je eigenlijk? En hoe belangrijk zijn die?
Verwacht je die vanuit jouw eigen kijk op deze casus of zijn dat verwachtingen die je op basis van dit gezin hebt gesteld?
 
En hoe reageer je als je de familie hebt geadviseerd, en ‘tante Riet’ vindt iets anders?
 
Ik ben benieuwd! Wil je het hieronder met me delen? En als je behoefte hebt om eens te sparren over het begeleiden van gezinnen/kinderen in dit proces, neem dan gerust contact met me op.