nieuw!

Het gebeurt me niet vaak, na bijna 15 jaar dat ik me met dood en rouw bezighoud, maar vandaag was het zover. Ik leerde een nieuwe bedekkende term voor de dood. “Over de regenboogbrug gaan” (klik de link om het artikel te lezen).
Ik kan me hier zo boos over maken, die verdraaiing van de waarheid. Ik vergeet nooit het verhaal van Manu Keirse (klinisch psycholoog en rouwspecialist) die me vertelde over een kind dat probeerde staande te slapen, en toen dat niet lukte, een touw om haar hals sloeg om haar lichaam te beletten neer te vallen in de nacht, omdat haar verteld was dat pappa was gaan slapen; terwijl hij zichzelf verhangen had. Ook de autistische leerling die ik ooit huilend aan mijn bureau trof, omdat oma een sterretje was geworden en nu uit de hemel was gevallen (hij had een vallende ster gezien), staat me nog helder voor de geest.
En juist voor een jongen zoals mijn leerling, is deze beeldspraak gebruikt, zo meldt rtl. Na het overlijden van beide ouders van deze 9-jarige, heeft zijn tante hem verteld dat zijn ouders over de regenboogbrug zijn gegaan.
En als dat nog niet vervelend genoeg is, wordt een Nederlandse rouwdeskundige en pedagoog geciteerd die stelt dat dit een prima manier van begeleiding is: “Aan de moeite die de tante voor hem doet, kun je zien dat hij goed gesteund wordt in deze moeilijke periode”.
Iemand met autisme heeft moeite met beeldspraak, en vaak met communicatie in het algemeen. Een goede manier van begeleiding zou zijn, om dit kind – al hoe confronterend het ook is – van de juiste informatie te voorzien en géén verhaal over de regenboogbrug te vertellen. Dat blijkt ook wel aan de oproep die zijn tante doet en waar editieNL hard aan meewerkt, om via twitter zoveel mogelijk foto’s van regenbogen naar deze tante te sturen.
Deze jongen staat namelijk iedere regenbui buiten, om de regenboog te zien en zo eventueel contact te kunnen maken met zijn overleden ouders.
Een goede manier van begeleiding? Niet als je het mij vraagt!

Bespreek met het kind wat er gebeurd is, waar zijn ouders zijn en doe dit in de taal van de jongen. Door zijn autisme is, zoals ik eerder al stelde, communicatie wellicht een uitdaging. Daar zou je op perfecte wijze het uitvaartspeelgoed voor in kunnen zetten. Speel uit wat er gebeurd is, gebeuren gaat, te verwachten is. Je had voor deze jongen perfect uit kunnen spelen wat er te gebeuren stond (mensen met autisme hebben vaak behoefte aan voorspelbaarheid), leg uit wat hij weten wil en blijf ver weg van de bedekkende termen waardoor een kind “uitzonderlijk” gedrag gaat vertonen.

Wil jij – na het lezen van dit artikel of mijn reactie daarop – weten hoe jij in een situatie als deze kan reageren? Volg dan de training “de dood bespelen”. Binnenkort wordt er weer een training aangeboden, maar schrijf je nu alvast in om jouw plaats veilig te stellen!