hoe kookles bij rouw hoort

Meneer, u moet ook mee komen eten hoor, we hebben gekookt!

Met die woorden word ik aan mijn arm een lokaal binnengetrokken. In de deuropening gaat de student tekeer tegen mijn collega’s: “Hoe kunnen jullie hém nou niet meenemen. Dit is de belangrijkste!” Mijn woorden, dat ik net klaar ben met surveilleren bij een examen doen er niet toe. Ik hoor erbij. Iemand had me maar moeten komen aflossen.

Ik werk nu anderhalve maand op dit MBO. Mijn mentorklas heeft tijdens een les over ouderenzorg moeten koken. Ik ben in die 6 weken keihard aan het investeren op een band met mijn studenten. We delen verhalen met elkaar, inzichten, ik vertel aan hen hoe ik dingen zie en vooral; ik laat me gezeggen. Mijn studenten mogen met verhalen bij me komen. Ik luister naar ze. Onvoorwaardelijk. Dus als een studente vertelt dat ze illegaal samenwoont, omdat ze op die manier wat extra studiefinanciering krijgt, waardoor ze meer geld heeft om voor haar kind te zorgen; veroordeel ik niet. Ik bespreek uiteraard wel de consequenties. Een andere student vertelt me dat ze nu in haar 2e lesbische huwelijk zit, waar ze eerder ook in een heterohuwelijk is geweest. Ik ben de eerste die haar niet veroordeelt omdat ze voor haar dertigste, drie keer getrouwd is zo vertelt ze me.

 

Na de aanslagen in Brussel hebben we een prachtig gesprek over daders en slachtoffers (te lezen via http://hetkind.org/2016/03/24/ik-zeg-dit-niet-om-jou-jouw-geloof-te-kwetsen-maar-ik-voel-en-beleef-het-anders-dan-jij/) en geloof. Ik werk op dat moment drie weken op deze school.

 

Wat heeft dit nu met Rouw& te maken? Welnu. Laten gezeggen is een van de kenmerken van de presentietheorie waarvandaan ik werk. Ook wanneer ik me voor Rouw& inzet, laat ik me gezeggen. Je mag me ieder verhaal delen dat je wilt. In eerste instantie lijken sommige verhalen niets te maken te hebben met overlijden en rouw. Dat hoeft ook niet. Rouw laat zich niet oproepen op een bepaald tijdstip. Het komt als het water van de zee. In een golvende beweging. Soms sta je tot je knieen in het water, soms staat het water je tot de lippen. Beide situaties mogen er zijn. Ze hebben hun eigen aanpak nodig, dat wel. En die eigen aanpak, dáár ligt de kracht van Rouw&. Ik ben er voor jou, met jou. En daarin deel ik ook dingen van mezelf. Want zonder dat je iets van mij weet, wordt het wel erg lastig om dingen over jou te delen. Net zoals ik met mijn leerlingen werk. En zo wordt ‘komen eten’ ineens een metafoor voor rouwbegeleiding.

 

Met veel dank aan mijn mentorklas.