Even de kiezen (kiezels) op elkaar

Hay! Na een lange dag vol mooie dingen, MOET ik dit toch nog even delen.

Gister was ik – zoals zoveel mensen – op een herdenking van 4 mei. Niet op de Waalsdorpervlakte of de Dam, maar op de plaatselijke begraafplaats. Ik kom hier al jaren. Gister stond ik, zoals ieder jaar, een beetje achteraan. Ieder jaar geniet ik van de overdadige aanwezigheid van (school)jeugd. Zo ook dit jaar. Mijn oog valt op 2 jongens van rond de 9 jaar. Bij het luiden van de klok bewegen ze  mee; naar voren wiegen op slag 1, naar achter wiegen op slag 2. Een prachtig gezicht, dat herdenken en spelen zo samen gaan.
Ze blijven in mijn beeld. Dan wordt het 20:00 uur. De twee jongens spelen ‘panna’ (een voetbalspel, waarbij de speler de bal tussen de benen gespeeld moet krijgen) met een kiezelsteentje van het grindpad. In eerste instantie word ik er boos van; het irriteert me dat de ouders er niets van zeggen. Deze 2 minuten zijn voor mij zo van belang, dat ik er boos van wordt dat de stilte zo ‘verstoord’ wordt.
Even daarna merk ik dat er ook een ander gevoel boven komt: een genietend gevoel. Wat mooi eigenlijk, dat die 2 jongens op deze manier herdenken. Wat goed dat zij er zijn, en dat hun spel de manier is om uiting te geven aan de herdenking. Niet alleen de kant van de dood, maar ook de kant van leven, krijgt zo vorm.

 

En jij? Wat zie jij in deze situatie? Zie je alleen de ‘verstoring’? Of zie je ook de mooie zijde? En durf je die te benoemen? Hoe zou je dat bespreekbaar maken met deze jongens? Daarover, maar uiteraard ook over meer, gaat de training van 2 juni aanstaande, die nog maar 1 keer voor €175,- wordt aangeboden.
Schrijf je dus in, voordat deze kans aan je neus voorbij gaat.

Schrijf je NU in!

Mocht je je het afvragen… Ja, ik heb de twee knullen (in bijzijn van ouders) aangesproken op hun gedrag. Zowel op het deel waarin ik me aan hen stoorde, als aan het deel waar ik van het stond te genieten.